Thursday, January 3, 2013

TAHUN BERTAMBAH

Ini petanda langkah semakin singkat.
Puas berlari, harus perlahan. Mungkin cukup dengan berjalan.
Setiap tapak pasti meninggalkan jejak.


Berusaha untuk ke depan.
Malangnya tiap kali melihat, watak semakin jelas. Pedih. Kosong. Hilang. Takkan.

Tiada pilihan untuk memilih.
Tiada punya waktu untuk bertahan
Tiada kuasa untuk menghalang. Dan. . .
Tiada ruang untuk sendiri
Sakit takkan luput.

Satu. Satu. Satu.
Andai punya kuasa. Tolonglah pergi.
Bawa bayang-bayangnya sekali.

No comments:

Post a Comment